رباعی شمارهٔ ۴۳۹
هوش مصنوعی: در این بیت، شخصی می‌گوید که حاضر است جانش را به خاطر کسی فدای او کند. اما طرف مقابل پاسخ می‌دهد که تو فقط به خودت فکر می‌کنی و از عشق و محبت دیگران بی‌خبر هستی. او به این نکته اشاره می‌کند که چگونه باید از دارایی‌های خود (احساسات و محبت) برای دیگران هزینه کند.
گفتم که نثار، جان کنم گر آییگفتا به رخم که باد می‌پیمایی
هوش مصنوعی: گفتم اگر بیایی، جانم را فدای تو میکنم. او پاسخ داد که تو مانند بادی هستی که در حال حرکت است و نمیدانی کجا میروی.
تو زنده به جان دگران می‌باشیاز کیسهٔ خویش چون فقع بگشایی
هوش مصنوعی: تو به زندگی دیگران جان میدهی، اما وقتی خودت از داراییات بخواهی، انگار به خاطر دیگران هزینه می‌کنی.