رباعی شمارهٔ ۴۴۰
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حالتی از ناامیدی و یأس است. شاعر به تحولات منفی در زندگی و دل شکسته خود اشاره می‌کند و از مشکلات و رسوایی‌هایی که بر او رفته صحبت می‌کند. سوالی از جان خود می‌کند که چه می‌کنی و به دنبال چه چیزی هستی، و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که در می‌خواری و آشامیدن، وقار و نیکویی وجود دارد.
چون دیده فرو ریخت به رخ بیناییوز دل اثری نماند جز رسوایی
هوش مصنوعی: زمانی که چشمها اشک باراند و سرخوشی و زیباییهای زندگی را نمیتوان دید و از دل هیچ نشانهای جز شرمساری و فضیحت باقی نمانده باشد.
ای جان تو چه می‌کنی که را می‌پایینیکو سر و کاریست تو در می‌بایی
هوش مصنوعی: ای جان، تو چه کار می‌کنی و به دنبال چه کسی هستی؟ کار نیکویی است که تو در خوشی و شادی زندگی می‌کنی.