رباعی شمارهٔ ۴۴۳
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به تمجید از ویژگی‌های خاص و بی‌نظیر یک فرد می‌پردازد. او بیان می‌کند که اگر صورت و فطرت تو را نگریسته نشود، هیچ دورانی در جهان به موجودیتی چون تو دست نخواهد یافت. همچنین، هرچند که ممکن است همه چیز در جهان متعلق به تو باشد، اما هیچ وجودی نمی‌تواند به عظمت و جایگاه تو برسد.
صورت‌گر فطرت ننگارد چو توییدوران فلک برون نیارد چو تویی
هوش مصنوعی: اگر نشانههای طبیعی و زیبایی را کسی به مانند تو نبیند، دوران و تغییرات عالم هم نمی‌تواند به شکلی که تو هستی، ظهور کند.
هرچند همه جهان تو داری لیکنای صدر جهان جهان ندارد چو تویی
هوش مصنوعی: هرچند که تمامی جهان را در اختیار داری، اما ای بهترین موجود، جهان دیگری مانند تو وجود ندارد.