رباعی شمارهٔ ۴۴۴
هوش مصنوعی: این ابیات به ستایش و تحسین یک موجود خاص می‌پردازند که به شدت سنگین و بی‌حرکت است. شاعر به توصیف این موجود با واژه‌هایی نظیر "خواجه"، "قاعده قحط" و "آب دریغ" می‌پردازد و به نظر می‌رسد که به نوعی به نقش آن موجود در دنیای اطرافش اشاره می‌کند. این اشعار حالت استعاری دارند و می‌توانند به معانی عمیق‌تری از وجود و شرایط انسانی اشاره کنند.
ای نامتحرک حیوانی که توییای خواجهٔ رایگان گرانی که تویی
هوش مصنوعی: ای موجود بی‌حرکت، تویی که در زندگیات بهراحتی روزگار میگذرانی و هیچ زحمتی بر دوش نداری.
ای قاعدهٔ قحط جهانی که توییای آب دریغ کاهدانی که تویی
هوش مصنوعی: ای کسی که در زمان قحطی و کمبود، به عنوان اصل و اساس به شمار میروی، تو همچون آبی هستی که در دل دشت و بیابان کمبود، بسیار ارزشمند و لازم است.