شمارهٔ ۲۶
هوش مصنوعی: این شعر به بیان دردها و غم‌هایی می‌پردازد که شاعر از زندگی و عشق تجربه کرده است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که هر گیاه یا گلی که از خاک می‌روید، به نوعی با غم و بلایی مرتبط است. او احساس می‌کند که در گلستان عشق، تنها اوست که غم و اندوه را تجربه می‌کند. همچنین به فردی که حسرت او را می‌کشد، می‌گوید که باید ببیند چگونه شعله‌های عشق از دل خاک برمی‌خیزند. شاعر به انتقاد از کسانی می‌پردازد که در ادعای عشق، وفاداری ندارند و بر این باور است که عشق واقعی و وفاداری از دل‌های پاک نشأت می‌گیرد.
مگر با هر گیاهی یا گلی کز خاک می‌رویدبلایی یا غمی بهر من غمناک می‌روید
هوش مصنوعی: تقریباً هر گیاهی یا گلی که از خاک سر برمیآورد، به نوعی بلایی یا اندوهی هم برای من به همراه دارد.
نمی‌دانم چه طالع دارم این کز گلستان عشقهمه خلق جهان را گل مرا خاشاک می‌روید
هوش مصنوعی: نمی‌دانم چه سرنوشتی دارم که از گلستان عشق، همه مردم دنیا گل میچینند، اما من فقط خاک و خاشاک نصیبم شده است.
بیا ای آنکه حسرت می‌بری بر کشت امیدمتماشا کن که برق شعله چون از خاک می‌روید
هوش مصنوعی: بیا ای کسی که بر رویای من حسرت میخوری، تماشا کن که چگونه شعله‌های امید از دل خاک سر بر میآورند.
مکن دعوی عشق ای آنکه چاک سینه می‌دوزیکه این تخم بلا از سینه‌های چاک می‌روید
هوش مصنوعی: عشق را ادعا نکن، ای کسی که زخمها و غمهای دیگران را درمان نمیکنی؛ زیرا این مشکلات و دردها از دل‌های زخمخورده و شکسته به وجود میآید.
وفاداری طمع اشراق از هرکس نمی‌دانیکه این داروی نایاب از نهاد پاک می‌روید
هوش مصنوعی: وفاداری ناشی از نور و روشنی درون، ویژهی هر کسی نیست و نمیتوان انتظار داشت که هر کسی آن را داشته باشد؛ زیرا این احساس ناب و ارزشمند تنها از دل‌های پاک و درست سرچشمه می‌گیرد.