شمارهٔ ۳۱
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر اندیشه‌هایی در مورد زهد و رنج‌های عاشقان است. شاعر به نقد کسانی می‌پردازد که به سادگی و زهد ظاهری خود می‌بالند و به واقعیت‌های عمیق‌تر زندگی توجهی ندارند. او می‌گوید که ما به ظاهر خود را از دنیا جدا کرده‌ایم، اما در باطن، در طمع عشق و حقیقت زندگی هستیم. در این راه، از خون و رنج‌های خود برای رسیدن به عشق و حقیقت می‌گذریم. شاعر تصریح می‌کند که دل‌سوزی برای عشق و احساسات حقیقی از سوی خداوند، ما را به آگاهی و درک عمیق‌تری از زندگی و عشق می‌رساند.
ای که گویی ما به زهد از خود حجاب افکنده‌ایمرو که ما سجاده تقوی بر آب افکنده‌ایم
هوش مصنوعی: ای کسی که میگویی ما به خاطر زهد و پرهیزگاری خود را از دنیا جدا کرده‌ایم، بدانی که ما در حقیقت تقوای خود را در دل آب قرار دادهایم و در جستجوی حقیقت و معنا هستیم.
مردمان دیده را ما در شب آسودگیبسترِ خارِ مغیلان وقت خواب افکنده‌ایم
هوش مصنوعی: ما در شب آرامش و راحتی، چشمان مردم را با خواب آلودگی از خواب بیدار کرده‌ایم، همچون خارهای مغیلان که در زیر بستر خواب قرار گرفتهاند.
بهر خونِ ما خدا را دل مرنجان غمزه راما کتان زندگی در ماهتاب افکنده‌ایم
هوش مصنوعی: برای خاطر ما دل خدا را ناراحت نکن، زیرا ما عشق و زندگی را در نور ماه پخش کرده‌ایم.
ساغر تو باد پر می ما به جام آفتابجای می از شیشه دل خون ناب افکنده‌ایم
هوش مصنوعی: میگویند که جام تو پر از شراب است و مانند آفتاب درخشان است. ما از دل شفاف خود، خون ناب میریزیم و مینوشیم.
ز آتش دوزخ نگردد خشک و ما از سادگیرخت خون‌آلود خود در آفتاب افکنده‌ایم
هوش مصنوعی: از آتش جهنم خیس نمیشود و ما به خاطر سادگیمان، لباس خون‌آلود خود را در آفتاب رها کرده‌ایم.
این خسیسان محرم عشاق صافی‌دل نینددرپذیر اشراق اگر بر رخ نقاب افکنده‌ایم
هوش مصنوعی: این افراد بیمایه و پست، کسانی که دلهای پاک و عاشق دارند را درک نمیکنند. حتی اگر ما دچار پوشش و حجاب شده باشیم، باید نور و روشنایی را بپذیریم.