شمارهٔ ۳۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و درد دل خود سخن می‌گوید. او دل خود را چنان به آتش درمی‌آورد که حتی آتش سوزان را خجل می‌کند. او به معشوقه‌اش دعوت می‌کند که بیاید، زیرا بدون او دعاهایش به آسمان نمی‌رسد و غم و اندوهش او را فلج کرده است. شاعر از آتش دلش که بر اثر غم و درد ایجاد شده، صحبت می‌کند و می‌گوید که شب را در فراق دوست ناله کرده است. او بیان می‌کند که چقدر به خاطر عشقش آتش در دل خود افکنده و در نهایت، دلی را که باید منبع شادی باشد، به خاطر معشوقش خراب کرده است.
چنان ز آتش دل سینه مشتعل کردمکه جان آتش سوزنده را خجل کردم
هوش مصنوعی: دل من آنچنان پر از آتش و شعله است که حتی جان آتش هم از این شدت سوز و اشتیاق شرمنده شده است.
بیا که بی تو دعایم به آسمان نرسدز بسکه راه فلک ز آب دیده گل کردم
هوش مصنوعی: بیا که بدون تو هیچ دعایی که بکنم به آسمان نمی‌رسد و از بس که اشکم ریختهام، راه آسمان را مانند گلی پر از آب کردهام.
مکن تأمل و در خانه دل آتش زنبه چند ارزد ویرانه جا بهل کردم
هوش مصنوعی: به فکر کردن و نشستن بیعمل نپرداز و در دل خود آتش عشق را بیفروز، زیرا که چه ارزشی دارد این ویرانی و خلوت بیتحرک؟
چنان ز درد دل امشب به دوست نالیدمکه درد را ز دل خویش منفعل کردم
هوش مصنوعی: امشب به قدری از دردم به دوستم شکایت کردم که انگار خود درد هم تحت تأثیر قرار گرفت و احساسش کرد.
هزار خرمن آتش فکندم اندر دلبیا ببین که چه با روزگار دل کردم
هوش مصنوعی: من در دل خود هزاران آتش روشن کردهام، بیا و ببین که با روزگار چه کردم.
دلی که مایه دکان عیش بود اشراقمنش نثار یکی شوخ دل گسل کردم
هوش مصنوعی: دل من که محلی برای خوشی و لذت بود، نور روشنی از عشق را فدای کسی کردم که قلبش شاد و سرزنده است.