شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق سخن میگوید که همچون قضا و قدر از او دور شده است. او بیان میکند که عشق مانند آدمی از دیوی فرار کرده و از او دور شده است. شاعر آرزو میکند که عشق به او بگوید چه چیزی در او دیده که باعث این جدایی شده است.
ای عشق چو اقبال بریدی از ماچون آدمی از دیو رمیدی از ما
هوش مصنوعی: ای عشق، وقتی که بخت و اقبال از ما دور شود، تو همچون آدمی که از دیو میگریزد، از ما دور خواهی شد.
مانند وفا ز خلق و دانش زجهانای کاش بگوئی که چه دیدی از ما
هوش مصنوعی: ای کاش بگویی از ما چه دیدی، مانند وفاداری که از مردم میسراید و دانش که از جهان برمیگیرد.