تناجی
میرداماد

شمارهٔ ۱۸

آشی که به رشک افتدش آش بهشتاز آب حیاتش کف طباخ سرشت
گرم است بسی مگر که دهقان قضاهیمه اش به دشت فرقت یار بکشت