شمارهٔ ۳۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با استفاده از تصاویری از طبیعت و احساسات خود، به غم و درد ناشی از عشق اشاره می‌کند. باد سحر به عنوان نمادی از احساسات شاعر و عشق ناکام اوست، و در دشت مصیبت، پر از مشکلات و سختی‌ها، او احساس تنهایی و غم می‌کند که در اطرافش احساس می‌شود. هر نگاه به اطرافش یادآور درد و رنجی است که تحمل می‌کند.
باد سحر از آه دم سرد من استمصر غم عشق جان پر درد من است
هوش مصنوعی: باد صبحگاهی حاصل آه و نالهای است که از دل سرد و پر درد من برمیخیزد. غم عشق، جانم را به شدت عذاب میدهد.
در دشت مصیبت و بیابان بلاچندان که نگاه می کنی گرد من است
هوش مصنوعی: در میان مشکلات و سختی‌ها، به هر سمت که مینگرم، مصیبتها دور و بر من هستند.