شمارهٔ ۳۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از زیبایی و جذابیت یک معشوق می‌گوید که به مانند بتخانه‌ای مقدس است. او اشاره می‌کند که معشوق، زیبایی را از سروهایی که بر تن دارد، گرفته است. شاعر آرزو دارد که تمام عمر خود را در آغوش این معشوق سپری کند، همان‌طور که او شبی او را در آغوش گرفته است.
بتخانه نمک زان لب چون نوش گرفتبت کام از آن سرو قباپوش گرفت
هوش مصنوعی: خداپرستی در دل سرشار از عشق و محبت و زیبایی است. هنگامی که از محبت و زیبایی او متاثر میشوم، روح و دل من سرشار از حس زندگی میشود و این احساسات دلچسب، مرا به سوی خالق و معشوق هدایت می‌کند.
خواهم که تمام عمر در برگیرمآن بت که شبی ترا در آغوش گرفت
هوش مصنوعی: میخواهم تمام عمر خود را صرف کنم تا آن معشوق را در آغوش بگیرم که شبی من را در آغوش خودش گرفت.