شمارهٔ ۴۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنج خود میگوید و احساس میکند که روزهایش همچون شبهای تار و بینور است. او خود را مانند بیماران میبیند که به سختی بر زمین افتادهاند، و این حالتی ناشی از تلخی و سختی حوادث زندگی است که او را زجر میدهد.
چشم فلک از دیدن دردم خیره ستروزم چو شب فراق یاران تیره ست
هوش مصنوعی: چشم آسمان به خاطر دیدن درد من در بهت و حیرت است، روزم مانند شب فراق دوستانم تاریک و غمانگیز است.
چون بیماران فتاده بختم از پایکز زهر حوادثش بکام جیره ست
هوش مصنوعی: چون بیماران زمینگیر شدهاند، به دلیلی که به خاطر زهر حوادث به سختی در حال تحمل اند، برایشان زندگی به سختی تامین میشود.