شمارهٔ ۷۰
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر عشق عمیق و دردناک شاعر هستند. او می‌گوید عشقی که از دلش برمی‌خیزد، به اندازه‌ای عمیق است که از آن مانند دود به آسمان می‌رود. او با وجود خون دل خوردن و رنج کشیدن به خاطر این عشق، احساس می‌کند که از درد او هیچ اندیشه‌ای به محبوب نمیرسد و این خود رنج دیگری است. به عبارتی، عشقش آکنده از غم و اندوه است و احساس تنهایی او را افزایش می‌دهد.
عشقی که زمن دود بر آورد این استخون می خورم و بعشق در خورد این است
هوش مصنوعی: عشقی که از دل من برمیآید، این است که من خون میخورم و به خاطر عشق، هرچه به دل میزنم، همین است.
اندیشه آن نیست که دردی دارماندیشه به تو نمیرسد درد این است
هوش مصنوعی: فکر من به درد و رنجی که دارم مشغول نیست، بلکه این درد بزرگتر از آن است که به تو منتقل شود.