شمارهٔ ۷۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ویرانی خاطرات و اندیشه‌های خود اشاره می‌کند و می‌گوید که در این ویرانه، حکمت و عقل از دست رفته‌اند. او اظهار می‌کند که هر دانش و جوهری که می‌توانسته به دلش نزدیک شود، از خزانه وجودش کم شده است. در کل، شاعر از فقدان حکمت و اندیشه در درونش گله‌مند است.
ویرانه خاطرم که حکمت کده استبر درگهش از عقول قوسی زده است
هوش مصنوعی: ویرانهای از یادهایم که پر از حکمت است، در آستانهاش عقلها را به چالش کشیدهام.
هرجوهر حکمت که ره دل زده استاز خازن طبع من یکی کم شده است
هوش مصنوعی: هر دانش و حکمت عمیق که به دل نزدیک شده، یکی از آنها از گنجینه وجود من کم شده است.