شمارهٔ ۸۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به بیان درد و رنج‌هایی می‌پردازد که در طول زندگی تجربه کرده است. او اشاره می‌کند که این دردها مانند گوهری در خانواده‌اش (کرمان و جودم) وجود دارند. اگر چه ممکن است بختی خوب (کوکب) در آسمان برای او وجود داشته باشد، اما این بخت به خاطر شب‌های غم و روزهای حسرتی که تجربه کرده، تیره و ناامیدکننده به نظر می‌رسد.
هر درد کزو دیده دوران خیره ستدر دوده کرمان و جودم زیره ست
هوش مصنوعی: هر دردی که از آن رنج میبرم، زندگیام را در حالاتی غمانگیز و پر از حیرت قرار داده است، در اصل همانند دودهای که در کرمان وجود دارد و نوعی بزرگی و کرامت در دسترسم است.
گر کوکبی اندر فلک بخت من استهمچون شب هجر و روز حسرت تیره ست
هوش مصنوعی: اگر ستارهای در آسمان خوشبختی من وجود داشته باشد، مانند شب جدایی و روز حسرت، تاریک و ناامید است.