شمارهٔ ۸۵
هوش مصنوعی: این اشعار بیانگر احساس ناامیدی و بی‌اثری در زندگی هستند. شاعر از نداشتن دستاوردهای محسوس در زندگی‌اش نالان است و با وجود اینکه خود را مانند شمعی پر از شادی می‌بیند، وقتی آرام می‌گیرد، احساس سستی و ناامیدی به او دست می‌دهد. همچنین، او اشاره می‌کند که حتی در هنگام شکستن جام زندگی‌اش، همچنان به هیچ چیزی دست نمی‌یابد. به طور کلی، این اشعار به دوران ناامیدی و عدم معنای زندگی اشاره دارند.
دانی ز جهان چه طرف بر بستم هیچوز حاصل ایام چه در دستم هیچ
هوش مصنوعی: میدانی که از دنیا چه چیزی به دست نیاوردم و هیچ چیزی از دستاوردهای روزگار در اختیارم نیست؟
شمع طربم ولی چو بنشستم هیچو آن جام جمم ولی چو بشکستم هیچ
هوش مصنوعی: من شمع شادی هستم اما وقتی که نشستهام، هیچ وجودی ندارم و آن لیوان جمشید هم وقتی که بشکند، هیچ ارزشی نخواهد داشت.