شمارهٔ ۸۷
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به بی‌معنا بودن جهان و زندگی اشاره می‌کند. او می‌گوید که همه چیز در این دنیا بی‌ارزش و خالی از محتواست، از جمله پیمان‌ها و قراردادها. در نهایت، از دل‌بستن به زیبایی‌های ظاهری جهان می‌گوید و به این نتیجه می‌رسد که همه چیز در واقعیت ویران و بی‌محتواست.
هیچ است جهان و زندگی در آن هیچعهدش همه هیچ و رشته پیمان هیچ
هوش مصنوعی: دنیا و زندگی در آن چیزی نیستند. هیچ عهد و پیمانی وجود ندارد و تمام ارتباطات بر پایه هیچ است.
بر طاق شکسته جهان دل مسپارکاین کاخ خرابه است و این ایوان هیچ
هوش مصنوعی: دل خود را به چیزهای بیدوام و ناپایدار نسپار، زیرا این دنیا مانند بنای خراب و ویرانی است که هیچ حکمت و بهایی ندارد.