شمارهٔ ۹۵
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به درد و longing خود از دوری محبوبش اشاره می‌کند. او خود را مانند یک غنچه می‌داند که از دوری محبوبش لبخندش رفته و غمگین است. او مانند پیاله‌ای پر از اشک در دست دارد و ناله‌اش مانند بوی خوشی است که در باد می‌وزد. به طور کلی، احساسات عشق و غم از جدایی در این شعر به وضوح نمایان است.
از دوریت ای تازه گل باغ مرادچون غنچه چیده خنده ام رفته زیاد
هوش مصنوعی: دور از تو، ای گل زیبای باغ آرزوها، مانند غنچهای که چیده شده، لبخندم بسیار کمرنگ و محو شده است.
گریان چو پیاله پرم در کف دستنالان چوسبوی خالیم در ره باد
هوش مصنوعی: با چشمان گریان و فنجانی پر از اشک در دست، مانند بویی از گل، در میان نسیم معلق هستم.