شمارهٔ ۱۰۲
هوش مصنوعی: این شعر به تصویر کشیدن زایش و زندگی از مرگ است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که از خاک و نابودی، همچون گیاهانی که از خاک می‌رویند، دوباره زندگی به وجود می‌آید. او از سایه‌ای مهم یاد می‌کند که به خاک سپرده می‌شود و این مرگ، در واقع منبعی برای ظهور و تابش دوباره نور و زندگی است. به طور کلی، در این شعر، زیبایی و ادامه حیات پس از مرگ مطرح شده است.
از خاک عدم مرا چو ریحان رویدمرگم چو گیاه از چمن جان روید
هوش مصنوعی: از خاک نیستی من مانند ریحان جوانه میزنم و مرگ من همچون گیاهی است که از چمن زندگی میروید.
در سایه آن مهم سپارید بخاککز خاک من آفتاب رخشان روید
هوش مصنوعی: در سایه آن شخص بزرگ، خود را به خاک بسپارید، زیرا از خاک من، خورشید درخشان پدیدار می‌شود.