شمارهٔ ۱۰۱
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات احساس خود را از دوری محبوب بیان می‌کند. او بیان می‌کند که حتی هر تار موی او به درد و غم او می‌افزاید و به جای مژگانش خرده‌خاشاک غم نمایان است. همچنین، وجود او به اندازه‌ای وابسته به محبوبش است که هر درد و رنجی که از جدایی حس می‌کند، مانند صاعقه‌ای است که از زمین جدا می‌شود.
از هر بن موی بی تو پیکان رویدخاشاک غمم بجای مژگان روید
هوش مصنوعی: هر گره از موی تو برای من مانند تیر است و غم من به جای اشک، همچون کاه و خاکستر میبارد.
گوئی که پی گیاه هستی من استهر صاعقه کز زمین هجران روید
هوش مصنوعی: انگار که هر صاعقه‌ای که از زمین دوری و جدایی پدید میآید، نشانهای از جستجو و پیگیری من به سوی گیاهانی است که به آنها تعلق دارم.