شمارهٔ ۱۲۴
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به بیان عمیق‌ترین احساسات خود درباره درد و غم می‌پردازد. او می‌گوید که فقط درد معشوقش ارزش دارد و هیچ‌کس نمی‌تواند این درد را درمان کند. همچنین اشاره می‌کند که اگر غم او را به کسی بگوید، این غم به‌گونه‌ای خود را نمایان می‌کند که همه متوجه می‌شوند. در واقع، شاعر از عمق درد و عشق خود می‌گوید که غیر قابل وصف است.
جز درد تو جان ما تمنا نکندخود درد ترا کسی مداوا نکند
هوش مصنوعی: غیر از درد تو، هیچ چیز دیگری برای ما ارزش ندارد و هیچ‌کس نمی‌تواند به درمان درد تو بپردازد.
ما زار غمت به کس نگوئیم اگربوی جگر سوخته رسوانکند
هوش مصنوعی: ما از درد و غمت برای کسی نمیگوییم، مگر اینکه بوی جگر سوختهمان فاش کند.