شمارهٔ ۱۴۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و شیرینی لبان معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که وقتی لبان او می‌خندند، مانند شکر شیرین است. او همچنین به احساسات خود اشاره دارد و می‌گوید که از ترس این‌که چشمش به معشوق بیفتد، پلک نمی‌زند تا مبادا به آن زیبایی وابسته و جذب شود.
در خنده چو بر لعل تو شکر چسبداین جان چو مگس به دیده تر چسبد
هوش مصنوعی: وقتی که لبخند تو به مانند شکر شیرین و دلانگیز است، جان من هم مانند مگسی به اشک چشمانت چسبیده و جذب میشود.
از ترس من این دو پلک بر هم نزنمکز شهد مبادا به هم اندر چسبد
هوش مصنوعی: از نگرانی من، چشمهایم را بهم نمیزنم تا مبادا که از شیرینی، به هم چسبیده شوند.