شمارهٔ ۱۴۸
هوش مصنوعی: این شعر به مفهوم عشق و تأثیر آن بر روح و دل انسان اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که قبل از اینکه جان انسان از نور و معنای حقیقی خالی شود، دل او تحت تأثیر مشکلات و سختی‌های زندگی قرار می‌گیرد. او از معشوقه‌اش می‌خواهد که باده‌ای را در جام او بریزد که با تابش آفتاب، دلش را روشن کند و از تیرگی و نا امیدی برهاند. در واقع، هدف شاعر ایجاد روشنایی و شفافیت در دل است.
زان پیش که جان ز نور بی مایه شوددل تیره ز دور چرخ نه پایه شود
هوش مصنوعی: قبل از آنکه جان از نور خالی شود و دل به خاطر چرخش روزگار تاریک گردد، هیچ اساس و پایهای وجود نخواهد داشت.
در ساغر ما یکی از آن باده بریزکز پرتوش آفتاب چون سایه شود
هوش مصنوعی: در جام ما از آن نوشیدنی بریز که وقتی در آن ریخته شود، پرتوهایش مانند سایهای از آفتاب خواهد بود.