شمارهٔ ۱۴۹
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ احساسی عمیق و دردناک از عشق و غم است. شاعر به واکنش قلبش نسبت به عشقی شدید اشاره دارد که با وجود تلاش برای پنهان کردن آن، احساساتش مانند آتش در گیاه خشک به شدت شعله‌ور شده و قابل کنترل نیست. او بیان می‌کند که عاشق است و نمی‌تواند درد درونش را از دیگران پنهان کند.
زین باده که دل زجام غیرت نوشیدخون درتن من چو باده در خم جوشید
هوش مصنوعی: از این شرابی که دل از جام غیرت چشیده، خون در بدن من همچنان که باده در تن میجوشد، به تپش در آمده است.
گفتم که به صبر از تو نهان دارم لیکآتش به گیاه خشک نتوان پوشید
هوش مصنوعی: گفتم که احساساتم را پنهان نگه میدارم، اما نمیتوانم آتش را از روی گیاهی خشک پنهان کنم.