شمارهٔ ۱۵۸
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به احساسات عمیق خود در هنگام دوری از معشوق می‌پردازد. او می‌گوید اگر بخت او در خواب باشد و دوری از محبوبش دردناک، شاید با نوشیدن می ناب، آرامش پیدا کند. همچنین، زلف شب او به صبح نمی‌رسد و اگر خورشید نور داشته باشد، نمی‌تواند به رسن تاب بیاورد. این بیت‌ها نشان‌دهنده اندوه و longing شاعر است.
کفتم که چو بخت هجر در خواب شودخون جگرم مگر می ناب شود
هوش مصنوعی: گفتم وقتی که شانس دوری خوابش بگیرد، آیا ممکن است که درد و رنج من به شادی و لذتی همچون شراب ناب تبدیل شود؟
زلف شب من به صبح گردن ننهدخورشید ز نور اگر رسن تاب شود
هوش مصنوعی: شب من مانند زلفی است که صبح هرگز به گردن خورشید نمیافتد، اگر نورش به اندازهای باشد که مانند ریسمانی تاب بخورد.