تناجی
میرداماد

شمارهٔ ۱۶۱

گفتی شودت ز وصلم اقبال بلندچندین منگار غصه بر جان نژند
آری شب بخت تیره نیکو رسنی ستتاگردون آفتابم آرد به کمند