شمارهٔ ۱۶۲
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر ابراز می‌کند که اگر ابر اشک‌های او را نگیرد و عواطفش را بر نتاباند، آتش دل او به شدّت شعله‌ور خواهد بود. همچنین اشاره می‌کند که اگر ابر از راه برسد و به باغ برود، باغ همواره با درد و غم پر خواهد بود. در کل، احساسات و غم‌های عمیق شاعر به تصویر کشیده شده است.
گر ابر نمی ز چشم من برداردتا نفخه صور آتش دل بارد
هوش مصنوعی: اگر ابرهای غم از چشمانم کنار نروند، تا زمان دمیدن در صور، آتش دلم همچنان غیرقابل تحمل خواهد بود.
ور زانکه گذر کند بسوی بستانبستان همه وقت درد و غم بار آرد
هوش مصنوعی: اگر کسی از کنار باغ عبور کند، همیشه با خودش درد و غم به همراه میآورد.