شمارهٔ ۱۶۵
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر احساساتی عمیق درباره مرگ و رهایی از دنیای مادی هستند. شاعر با ناله‌ای به بخت خود می‌گوید که ای بخت بد، نگذار که دل من به خاطر جدایی از دوست، در این دنیای خاکی بماند و به سوی آسمان‌ها نرود. شاعر تمایل دارد که جان و تنش از این دنیا پاک شده و به عالم بالا پرواز کند.
وقت آمده کاین جان و تنم پاک رودوز عالم خاکی سوی افلاک رود
هوش مصنوعی: زمان آن فرا رسیده که این روح و جسم من پاک برود و از دنیای خاکی به دنیای آسمانی منتقل شود.
زنهار مکن این ستم ای بخت که دلنادیده وصال دوست در خاک رود
هوش مصنوعی: ای بخت، مراقب باش که این ظلم را نکن. که دل کسی که حتی یک بار وصال دوست را ندیده، در خاک و نابودی فرو میرود.