شمارهٔ ۱۶۹
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از لحظه‌ای صحبت می‌کند که در گوشه‌ای از خلوت خود به آرامش رسیده و دلش را آزاد کرده است. او به توصیف زیبایی چشمان کسی می‌پردازد که او را مجنون کرده و باعث شده تا به دنیای طبیعت و صحرا برود. این احساسات عاشقانه و آزادی، در کنار طبیعت، به تصویر کشیده شده‌اند.
یکچند به کنج خلوتم جا دادندجانی فارغ دل شکیبا دادند
هوش مصنوعی: مدتی در گوشهام جا دادند و روحی آرام و دلتنگی که توان انتظار داشت، به من بخشیدند.
آهو چشمان ز یک نگاهم آخرمجنون کردند و سر به صحرا دادند
هوش مصنوعی: آهوها با تنها یک نگاه من مجنون شدند و به دشت و صحرا رفتند.