شمارهٔ ۱۷۰
هوش مصنوعی: در این بیت شعر، شاعر از یادآوری تصمیم سفر خود سخن میگوید و میگوید که با یادآوری آن، تمام خوشیها و شادمانیها به او باز میگردد. همچنین اشاره میکند که چهرهاش به خاطر اشکهایش، همچون گل روز به روز زیباتر می‌شود، به ویژه اگر معشوقهاش به سوی او بیاید.
یادم چو از آن عزم سفر می آیدبر من همه خوشدلی بسر می آید
هوش مصنوعی: وقتی به یاد سفر می‌افتم، تمام خوشحالی و شادی به سراغم می‌آید.
گلگونه سرشکم که چو آبست رواناز گر مروی بروی در می آید
هوش مصنوعی: این بیت بیانگر حالتی است که رویدادها و احساسات عاطفی به قدری شدت می‌گیرد که مانند آبی که از جلوی چهره می‌چکد، از چشمان شاعر نیز اشک سرازیر می‌شود. اگر در جایی بروی و از او دور شوی، این اشک‌ها بیشتر به چشم می‌آید. در واقع، این شعور از عشق و درد جدایی و همچنین زیبایی چهره محبوب و تأثیر آن بر شاعر را به تصویر می‌کشد.