شمارهٔ ۱۷۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از شرم و محبت صحبت میکند. او میگوید که عشق و محبت به معشوق او را به شدت تحت تأثیر قرار داده و دلش مملو از عشق به اوست. همچنین اشاره میکند که محبت معشوقش، مانند نور و سایهای از خورشید و ماه، آسمانی و روشن است.
از شرم رخت چهره نهان دارد مهردر عشق تو تب همی بجان دارد مهر
هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و جذابیت چهرهات، عشق با تمام وجودش خجالتزده است و در عمق دلش احساس گرما و عشق به تو را احساس میکند.
مهر تو که نور مهر ومه سایه اوستمن دانم ودل کز آسمان دارد مهر
هوش مصنوعی: دوست داشتم تو را که نور و روشناییات مانند نور خورشید و ماه بر من میتابد، و من میدانم و قلبم میفهمد که این عشق و محبت از آسمان سرچشمه میگیرد.