شمارهٔ ۲۱۲
هوش مصنوعی: این شعر به احساس غفلت و بی‌خبری انسان راجع به حال و آینده اشاره دارد. شاعر می‌گوید که ما در گذشته در خواب و غفلت بوده‌ایم و اکنون باید درک کنیم که چگونه آینده‌مان شکل می‌گیرد. در واقع، او با به تصویر کشیدن قامت خود به عنوان علامتی از مسئولیت و باری که بر دوش دارد، به اهمیت بیداری و آگاهی در زندگی تأکید می‌کند.
گردید الف قامت ما آخر دالبر دوش نبردیم مگر وزر و وبال
هوش مصنوعی: ما به این شکل از زیبایی و ظرافت در بالای سر خود، بار سنگینی را حمل نکردیم، جز اینکه به معانی و پیغامهای سنگین فکر کنیم.
بگذشته ما بود سراسر غفلتتا چون شود آینده که خوابیم الحال
هوش مصنوعی: ما تمام گذشتهمان را در غفلت سپری کردهایم؛ حالا چگونه میتوانیم آینده را ببینیم در حالی که هنوز در خواب به سر میبریم؟