شمارهٔ ۲۱۶
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از تجربیات خود در گفتگو با مردم و تأثیر عشق و زیبایی بر خود صحبت می‌کند. او می‌گوید که اگر در ظاهر ممکن است دچار خطا یا ناراحتی باشد، در درونش عمق و احساساتی طاقت‌فرسا وجود دارد. به عبارتی دیگر، به دیگران توصیه می‌کند که تنها به ظاهر او نگاه نکنند و باطنش را نیز بشناسند.
از صحبت خلق دیده بر دوخته اموز لاله طریق صحبت آموخته ام
هوش مصنوعی: من از گفتوگو با مردم تجربه کسب کردهام و از گل لاله نیز راههای ارتباط را یاد گرفتهام.
عیبم مکن ار به ظاهر افروخته امدر باطن من نگر که چون سوخته ام
هوش مصنوعی: اگر به ظاهر من عیبی میبینی، آن را مگوی که در درون من چگونه خود را از کانون آتش درونی میبینم و چه سختیهایی را متحمل شدهام.