شمارهٔ ۲۲۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از احساس غم و تلاش برای مقابله با آن صحبت می‌کند. او مانند یک خم کهن به یاد می‌آورد، در عمق احساساتش غرق شده و همچون دریا بلای غم را می‌نوشد. در نهایت، او احساس می‌کند که آتش این غم به مانند گیاهانی که آن را می‌پوشانند، زندگی‌اش را تحت تأثیر قرار داده است.
امشب به غم تو با قضا کوشیدمچون در ته خم می کهن جوشیدم
هوش مصنوعی: امشب برای غم تو تلاش کردم و مانند شرابی که در ته یک خم قدیمی به جوش آمده، احساساتم به تلاطم افتاد.
دریا دریا می بلا نوشیدمتا شعله آتش به گیا پوشیدم
هوش مصنوعی: من از دریا نوشیدم و باده غمگینی را تجربه کردم تا اینکه آتش درونم جایش را به سبزه و گیاه داد.