شمارهٔ ۲۲۳
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از غم و اندوهی که بر دلش سنگینی می‌کند سخن می‌گوید و اشاره دارد که این غم ناشی از عشق و آرزوی اوست. او همچنین از خالی بودن خمخانه (محل نوشیدن) و ارتباط آن با درد و رنج دلش صحبت می‌کند. در نهایت، به تضاد بین رنگ می (شراب) و نیرنگ‌های دل اشاره می‌کند، که نوعی جستجو برای آرامش در میان دردهاست.
ای وقف غمت سراچه تنگ دلموین داغ ز سودای تو در چنگ دلم
هوش مصنوعی: ای غم تو، خانهی تنگ دلم را اشغال کردهای و این درد ناشی از عشق تو، در دل من همچون اسیری گرفتار است.
خمخانه تهی مدار ازننگ دلمرنگ می تو کجا و نیرنگ دلم
هوش مصنوعی: آن مکان میخانه را خالی از زیبایی و نشاط نگذار، چه کسی میتواند رنگ شراب را بچشد در حالی که دل من پر از نیرنگ و فریب است؟