شمارهٔ ۲۲۵
هوش مصنوعی: این شعر به تصویر کشیدن یک چرخ قدیمی و کهن است که نماد زندگی و زمان می‌باشد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که او در واقعیت زندگی، همانند باده‌ای در ته سبویی افتاده است. اگر به عمق وجودی خود نگاه کنی، می‌بینی که همه چیز در جهان بی‌پایه و فانی است و او خود را به عنوان بخشی از این بی‌پایگی معرفی می‌کند.
این چرخ کدوئیست کهن باده منممی در ته این سبو که افتاده منم
هوش مصنوعی: این دنیا مانند یک کدوئی قدیمی است و من هم مانند شراب در انتهای این پیالهای هستم که افتاده است.
گر خود نظر از دیده تحقیق کنیکاهی ست همه جهان و بیجاده منم
هوش مصنوعی: اگر با دقت به موضوعات نگاه کنی، متوجه میشوی که همه جهان تنها یک لحظه است و من در این میان مانند یک راه بیمسیر هستم.