شمارهٔ ۲۳۲
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از عشق و محبت خود به محبوبش سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که چگونه عاشقانه به تیر نگاه محبوبش خیره شده و هر شب به خاطر ظلم‌ها و دل‌دردهایی که از دوری او دارد، در آتش عشق می‌سوزد و خود را به عذاب می‌اندازد. در واقع، شاعر نشان می‌دهد که عشقش به محبوب چقدر عمیق و سوزان است.
بر تیر تو دیده گفتم آماج کنمروز رخ تو مه شب داج کنم
هوش مصنوعی: من تصمیم دارم که با نگاه خود تیر عشق تو را هدف بگیرم و در روز، جلوههای زیبای چهرهات را همچون شبهای روشن و درخشان، به تصویر بکشم.
هر شب ز جفای تو همی از تف دلدوزخ به شرار خویش محتاج کنم
هوش مصنوعی: هر شب به خاطر ظلم و بیمهری تو، از شدت ناراحتی و دلتنگی، خود را در آتش غم و درد غرق میکنم و به آتش عشق خودم نیازمند میشوم.