شمارهٔ ۲۵۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وضعیت ناگوار خود اشاره می‌کند. او خود را شبیه «مرغ چمن» توصیف می‌کند که در اسارت و غم است و دلش در مشکلات غرق شده. با این حال، از سرنوشت تیره و این درد و جدایی نگران است و به فکر روزی است که این درد او را سوزانده و به پایان خواهد رساند.
مرغ چمن وصلم و چون اهرمنمدل بتکده غم است و من برهمنم
هوش مصنوعی: من در دنیای سبز و زیبای عشق زندگی میکنم و همچون موجودی خیره، درد و غم در دل دارم و دلم پر از ناراحتی است.
با این دل تیره بخت آخر چکنمروزی که سموم هجر سوزد بدنم
هوش مصنوعی: با این دل ناامید و بدشانس، در روزی چه کنم که درد فراق جانم را بسوزاند؟