شمارهٔ ۲۶۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر خود را خالق هستی و معبود همه موجودات میداند و بیان میکند که با قدرتی بینهایت، انسان را از خاک آفریده است. این اشعار نشاندهنده عظمت خالق و اهمیت انسان در آفرینش است.
من خالق کن فکان ترا می دانممعبود همه جهان ترا می دانم
هوش مصنوعی: من خالق تو هستم و به همین دلیل میدانم که تو معبود تمامی جهان هم هستی.
آنکس که بحکم قدرت بیچونیاز خاک کند روان ترا می دانم
هوش مصنوعی: کسی که به دلیل قدرت و تسلطش بر دیگران، تو را از زندگی و حقایت وجودیات دور کرده است، را میشناسم.