شمارهٔ ۲۷۸
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و درد و رنج ناشی از آن است. شاعر عشق را به عنوان شادی و نعمت می‌شناسد، در حالی که بی‌وفایی و جفاهای معشوق، زندگی‌اش را به بلایی برای دلش تبدیل کرده است. او از معشوق می‌خواهد که خون دلش را بریزد و هیچ کس را به خاطر رنجش مورد سرزنش قرار ندهد.
ای عشق تو فرخنده همای دل منبا جور تو زندگی بلای دل من
هوش مصنوعی: ای عشق، تو خوشبختی و مونس دل من هستی، اما سختیهای تو زندگیام را به مصیبت تبدیل کرده است.
خود خون فسرده دلم پاک بریزکس نطلبد از تو خونبهای دل من
هوش مصنوعی: دل من در حالتی از اندوه و افسردگی است که از خودم هم خونی ریخته میشود، اما کسی از تو نمیخواهد که برای این دل افسرده من هزینهای بپردازی.