شمارهٔ ۲۸۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از وهم و خیال‌های غیرواقعی انتقاد می‌کند و از آنها می‌خواهد که از افکار منفی و محدودکننده دست بردارند. او به عقل و خرد اشاره می‌کند و خواهان رهایی از تاریکی و محدودیت‌هایی است که این اوهام به وجود آورده‌اند. در حقیقت، دعوت به روشن‌فکری و دوری از اندیشه‌های تنگ‌نظرانه دارد.
ای وهم تو از مزیفاتی بس کنمحبوس مخلد جهاتی بس کن
هوش مصنوعی: ای خیال‌های باطل و غیرواقعی، از افکار بیفایده دست بکش و از نگرانیها و محدودیتهای زندگی دست بردار.
اینجا قلم عقل ز خاموشان استتو رنگ سیاهی ز دواتی بس کن
هوش مصنوعی: اینجا نشاندهندهی این است که عقل و تفکر به اندازهی کافی به کار نیفتاده و کسانی هستند که سکوت کردهاند. بنابراین، تو هم باید از ناامیدی و منفینگری دست برداری و نگذاری که افکار منفی بر تو غلبه کند.