شمارهٔ ۲۹۵
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از فقدان آرامش و آسایش خود به دلیل دوری از شاه و زمانه شکایت می‌کند. او همچنین به ارزش علم و دانش اشاره می‌کند و می‌گوید که عقل و خرد او به مانند ارسطو، به دلیل بیعت و پیوند با دانش، دچار آسیب شده است. در کل، این اشعار بیانگر ناامیدی و دغدغه‌های فکری شاعر است.
شاها ز زمانه گم شد آسایش منانبار فلک مباش در مالش من
هوش مصنوعی: ای پادشاه، آرامش من از زمانه ناپدید شده است. ای بخت، در داراییهایم ذخیرهگاه مباش.
خود ناصیه روان ارسطوی خردآراست به داغ بیعت دانش من
هوش مصنوعی: با افکار و اندیشههای خود، خرد و دانایی را به خوبی شکل دادهام و این امر نشانهای از تعهد و وابستگی من به دانش است.