شمارهٔ ۲۹۷
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر کنتراست بین احساسات شاعر و وضعیت فرد دیگری است. شاعر از غم و اندوه خود صحبت می‌کند و خود را مانند یک زاهد پیر و گریان توصیف می‌کند، در حالی که آن شخص دیگر، شاداب و خوشحال است و بر غم او می‌خندد.
شاعر به طور کلی به ورود فصل بهار و شادابی آن اشاره می‌کند و در مقابل، غم خود را نشان می‌دهد.
می آمد دی بسان اقبال شهانخندان چو لب بهار در خوزستان
هوش مصنوعی: در روز گذشته، مانند روزهای خوش و پررونق دوران پادشاهان، با لبخند شاداب و زندهای همچون گلهای بهاری در خوزستان حیات جاری بود.
من از غم او چو پیر زاهد گریاناو همچو شباب بر غم من خندان
هوش مصنوعی: من از درد و غم او مثل یک زاهد پیر اشک میریزم، در حالی که او مانند یک جوان در زندگیاش به غم من می‌خندد.