شمارهٔ ۲۹۸
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به احساسات عمیق خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که هر روز برای دل بی‌فایده‌اش، آتش می‌زند و این آتش از وجود او برمی‌خیزد. اگر حتی در ذهنش خیال بهشت هم بیفتد، آن خیال تبدیل به جهنم در دلش می‌شود. به نوعی، او از دردی صحبت می‌کند که حتی افکار مثبت هم نمی‌توانند او را آرام کنند.
هر روز ز بهر دل بیحاصل منآتش خیزد همی ز آب و گل من
هوش مصنوعی: هر روز به خاطر دل بیهدف و بیثمر من، شعلهای از زندگی و وجودم سر میکشد و از سامان و شکل من بیرون میآید.
در خاطرم ار خیال جنت گذرددوزخ شود آن خیال اندر دل من
هوش مصنوعی: اگر در ذهن من به یاد بهشت بیفتم، آن خیال برای من مانند جهنم می‌شود.