شمارهٔ ۳۰۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دوستی خود با معشوق سخن می‌گوید و از احساس شرمندگی‌اش نسبت به او خبر می‌دهد. او به عشق و ارادت خود به معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که در زندگی‌اش، تمام وجودش به خاطر عشق معشوق زنده است. اشاره به بندگی و فدای خود در برابر او نیز نشان‌دهندهٔ عمق علاقه و ارادت شاعر است.
ای دوست منم ز جرم شرمنده تومخلوق تو وسگ تو وبنده تو
هوش مصنوعی: ای دوست، من به خاطر اشتباهاتم شرمندهام. من مخلوق تو، خدمتگزار تو و وفادار به تو هستم.
در عالم عشق جان من مرده تودر هر دو جهان روان من زنده تو
هوش مصنوعی: در دنیای عشق، روح من به خاطر تو مرده است و در هر دو دنیا، زندگی من به تو وابسته است.