شمارهٔ ۳۱۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف حال و روز خود می‌پردازد و از غم و اندوهی که در اثر دوری از معشوق احساس می‌کند، سخن می‌گوید. او از درد و رنجی که ناشی از فقدان محبوب است، سخن می‌گوید و از خدا می‌خواهد که چه کسی می‌تواند او را از خیال ملاقات و دیدار معشوق رها کند. شاعر در واقع به شدت تحت تأثیر عشق و فاصله‌ای که با محبوبش دارد، قرار گرفته است.
شد غرفه به خون جگر آواره تووز قید حیات رست بیچاره تو
هوش مصنوعی: غرفهای که به خاطر درد و رنج تو آکنده از خون دل شده، به زودی از قید زندگی رهایی مییابد و تو عجیب و بیدل و بیچاره خواهی بود.
یارب چه کسی تو کاندرون دیدهآسایدم از خیال نظاره تو
هوش مصنوعی: ای خدای من، چه کسی به من خبر داده است که در دل خود در آسایش هستم و در خیال دیدن تو به سر میبرم؟