شمارهٔ ۳۲۸
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی وضعیت انسان و رابطه‌اش با علم و عقل می‌پردازد. شاعر از دل می‌خواهد که چرا به علم و معرفت روی نمی‌آورد و در عمق وجودش به جستجوی حقیقت نمی‌پردازد. او به انسان یادآوری می‌کند که با وجود توانایی در همدوشی با عقل کل، هنوز در سطح و پستی باقی مانده است و باید تلاش کند تا به آنچه که در درونش نهفته است، دست یابد.
ای دل ز چه از علم وسیطی نکنیروی دل نفس در بسیطی نکنی
هوش مصنوعی: ای دل، چرا به علم و دانش خود توجه نمیکنی و از عمق آن بهره نمیگیری؟ چرا به نفس و روح خود در زندگی و دنیای گستردهتری نمینگری؟
همدوشی عقل کل توانی لیکنتو مرکز پستی و محیطی نکنی
هوش مصنوعی: اگرچه عقل و دانایی بینهایتی در کنارت وجود دارد، اما تو باید به مقام و موقعیت خود توجه کنی و از آن فراتر نروی.