شمارهٔ ۴۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از تجربه‌های معنوی خود می‌گوید. او در حال غرق شدن در عشق و شوق به حق است و به واسطه این عشق به مرتبه‌های بالاتر روحانی دست می‌یابد. در این سفر روحانی، او به جمال محبوب خود (خدا) نزدیک‌تر می‌شود و از حالتی به حالت دیگر منتقل می‌شود. شاعر به تحولی درونی اشاره می‌کند که باعث می‌شود تا به درک عمیق‌تری از حقیقت و زیبایی دست یابد. او همچنین از رحمت خداوند صحبت می‌کند که حتی در حالت عصیانی که دارد، شامل حال او می‌شود. این شعر به بیان تجربیات عرفانی و حالت‌های روحانی شاعر می‌پردازد.
من اندر خرقه دوش از سوز می غرق عرق گشتمهمی با حق حق نزدیک و دور از ما خلق گشتم
هوش مصنوعی: من دیشب در حالی که لباس محترمی بر تن داشتم، به خاطر شدت میای که مینوشیدم، غرق در عرق شدم و در آن حال احساس کردم که به حقیقتی نزدیک شدم، در حالی که از دیگران دور بودم.
ببرد اندر مقام قاب قوسینم عروق جانجوار دوست را واصل‌تر از حد صدق گشتم
هوش مصنوعی: در مقام نزدیکی به معشوق، عواطف و دلایل وجودیام به شدت متصل و قویتر از حد انتظار شدهاند.
عجب سری ز جان دیدم که بر حل معمائیکتاب روح می‌کردم ورق ناگه ورق گشتم
هوش مصنوعی: شگفتا که چه تجربهای از جانم دیدم، در حالی که مشغول رمزگشایی از کتابی درباره روح بودم، ناگهان ورق تغییر کرد و به چیزی دیگر تبدیل شدم.
در او دیدم جمال یار و چون بشکافتم جانرانه تنها فالق‌النور آمدم رب‌الفلق گشتم
هوش مصنوعی: در او زیبایی محبوب را دیدم و وقتی به عمق وجودم نگریستم، فقط به نور آمدم و به سرچشمه روشنی تبدیل شدم.
عبث رحمتعلی نفکند در مرآت دل پرتوچو بودم غرق عصیان رحمتش را مستحق گشتم
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به این موضوع اشاره دارد که وقتی در گناه و نافرمانی غرق بود، رحمت و لطف خداوند را شایسته خود نمیدانست. او از اینکه در دلش نوری وجود نداشته و رحمت خداوند را در آن بازتاب نمیدهد، احساس عبث و بیهودهگی می‌کند. بنابراین، در حالی که به اشتباهاتش فکر می‌کند، میفهمد که هنوز میتواند به رحمت خدا امیدوار باشد.