شمارهٔ ۴۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف عشق و دلبستگی خود به معشوق می‌پردازد. او از زیبایی‌های معشوق، از جمله ابرو، زلف و چهره‌اش سخن می‌گوید و عشق را شبیه آتش سوزان توصیف می‌کند که به جان فرد می‌سوزد. شاعر احساس می‌کند که در برابر زیبایی معشوق، همچون گیر افتاده‌ای در گل یا در آتش است و هیچ راه فراری ندارد. او همچنین به غفلت و ناپختگی خود در عشق اشاره می‌کند و بر اهمیت تسلیم شدن به این عشق تأکید می‌کند. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که برای عشق باید جان و سر را فدای معشوق کرد و این اولین قدم در مسیر عشق است.
عادت ابروی تست فته در انداختنآفت عالم شدن تیغ به قهر آختن
هوش مصنوعی: عادت تو این است که با چشمان پر از زیبایی خود، نابودی دنیا را به نمایش بگذاری و همچون شمشیری بران و خشمناک، به دلها نفوذ کنی.
زلف ترا شیوه است دل به بر آویختنروی ترا در خور است دیدن و جان باختن
هوش مصنوعی: موی تو به گونهای است که دل را به خود میکشاند و چهرهات جذابیتی دارد که شایستهی دیدن است و انسان را به عشق وادار می‌کند.
یکتنه خال تُراست شکوت غارتگریاز طرفی خاستن بر سپهی تاخن
هوش مصنوعی: تنها بر زیبایی و جذابیت توست که پایکوبی و تهاجم به دنیا شروع میشود؛ از یک سو به تو مینازنند و از سوی دیگر شجاعت و رزمندگی را به نمایش میگذارند.
ماند گرفتار خار گل که به رویت شکفتگشت زمین‌گیر سرو، پیش تو زَ افراختن
هوش مصنوعی: در دام خاری از گل ماندهام که به خاطر تو شکوفا شده است و در برابر تو، درخت سرو به زمین افتاده است.
ز آتش عشق تو جان گر بگذارد رواستنیست در این سوز و تب چاره بگداختن
هوش مصنوعی: اگر جانم را از عشق تو بدهد، ایرادی ندارد؛ در این آتش و تب جانکاه، چارهای جز ذوب شدن نیست.
چشم شناسا نداشت هر که به جمعت ندیدکوردلان را سزاست دیدن و نشناختن
هوش مصنوعی: هر که در جمع شما نبود و نتوانست شناختی از آن کوران به دست آورد، سزاوار است که دیده نشود و شناخته نشود.
غفلت و نیسان ماست عادت بیچارگیاز تو فرامُش مباد عادت بنواختن
هوش مصنوعی: به خواب و بیخبری ما عادت کردهای، اما فراموش نکن که این عادت به بیچارگی و ضعف از توست. به لطف و محبت ادامه بده.
در غلیانم مغی بر در میخانه گفتجان و سر اینجا بناست یکسره درباختن
هوش مصنوعی: در حال و هوای شدیدی هستم، که در ورودی میخانه کسی فریاد میزد که روح و جانت در اینجا قرار است کاملاً و کامل صرف شود.
در ره عشق ای صفی این بُوَد اول قدمز آتش دل سوختن با غم جان ساختن
هوش مصنوعی: در مسیر عشق، ای صفی، این نخستین گام است: سوز دل به خاطر عشق و تحمل غم برای جان.