بخش ۵۵ - باب الجیم الجذبه
هوش مصنوعی: این شعر درباره جذبه الهی و تأثیر آن بر رهروان راه معرفت و حقیقت است. شاعر بیان میکند که اگر جذبهای از سوی خداوند باشد، میتواند مسافران را به مقصد نهایی خود برساند و آنها را از هر آنچه نیاز دارند، مهیا کند. این جذبه، بدون نیاز به تلاش و کوشش فرد، برای او پناهگاه میشود. اما تنها افرادی که آماده خدمت و جستجو هستند میتوانند از این جذبه بهرهمند شوند. شاعر از خداوند میخواهد که دل صفی را به سوی خود جذبه کند، به طوری که پس از این تجربه، هیچگاه از یادش نرود و از نزدیک شدن به خداوند دور نشود.
بود جذبه اگر پرسی عنایتکر رهرو را رساند بر نهایت
هوش مصنوعی: اگر جاذبهای وجود داشته باشد و از کسی بخواهی، لطف و توجه به رهرو کمک خواهد کرد تا به مقصد نهایی خود برسد.
کند او را مهیا هر چه محتاجبه طی منزلست و قطع منهاج
هوش مصنوعی: او را آماده میکند هر آنچه که برای سفر نیاز دارد و مسیر را برای او مشخص میسازد.
بدون کوشش و جهد و تکلفکه باشد در قصور آن تاسف
هوش مصنوعی: بدون تلاش و کوشش برای رسیدن به هدف، نباید از نقایص و کمبودها ناراحت بود.
ولی آن جذبه رهرو را پناهستنه هر کس قابل جذب اله است
هوش مصنوعی: جذابیت و کشش خاصی وجود دارد که تنها برای عدهای از راهروها و جویندگان حقیقت قابل درک و بهرهبرداری است و همه افراد نمیتوانند به این جذب دست یابند.
هر آنکو حاضر خدمت نباشدز شه شایسته خلعت نباشد
هوش مصنوعی: هر کسی که در خدمت و حضور فعال نباشد، از سوی پادشاه شایسته دریافت پاداش و تقدیر نیست.
خداوندا صفی را منجذب کنسوی خود قلب او را منقلب کن
هوش مصنوعی: ای خدای بزرگ، دل صفی را به سوی خود جلب کن و او را دگرگون ساز.
چنان جذبی که از وی در نیایدز دیدارت بخود دیگر نیاید
هوش مصنوعی: این طور جذب شدگی از شما به قدری قوی است که در تمام عمرم هیچ چیز دیگری نمیتواند مرا به خود جلب کند.
چنان جذبی که دور از شه نگرددبسوزندش اگر، آگه نگردد
هوش مصنوعی: آنگونه جذابیتی دارد که اگر از شهری دور شود، باز هم نمیسوزد و آگاه نمیشود.